Bartleby’leri hepimiz tanırız,” der, “dünyaya karşı derin bir red duygusu içindedirler. Adlarını ise, Herman Melville’in bir öyküsünde geçen ve gazete okuduğu bile görülmemiş bir büro çalışanından, kâtip Bartleby’den alırlar. Bartleby, bir paravanın ardındaki rengi atmış pencerede uzun uzun dikilerek, Wall Street’in bir tuğla duvarına bakar ve dışarıyı seyreder; asla diğerleri gibi bira, çay, kahve içmez; asla bir yere gitmemiştir, hep büroda yaşar, hattâ Pazar günlerini bile orada geçirir; ne kim olduğunu söyler, ne nereden geldiğini, ne de bu dünyadaki akrabalarını…”
Evet, Melville’in Bartleby’si, fotokopi makinesinin henüz icat edilmediği o günlerde bir belgenin kopyasını çıkarmak dışında herhangi bir iş yapması istendiğinde, tek bir yanıt verir karşısındakine: “Yapmamayı yeğlerim…”

Sendrom tanımı da az çok şöyle:

Bazı yaratıcılar, güç beğenen bir edebiyat bilincini korumalarına karşın belki tam da bu yüzden olumsuz bir itkinin sonucu ya da her şeye ilgilerini yitirmeleri nedeniyle asla yazamamakta, daha doğrusu bir-iki kitaptan sonra bu eyleme son vermektedirler; bir yapıta sorunsuzca başladıktan sonra, bir gün birden yazma konusunda vurgun yemekte, kötürümleşmektedirler.

Bu konuyla ilgili daha detaylı okumaya çalışacağım Melmoth, teşekkürler.

Sevgili Cemali,
Celerone lanetli olduğumu söylüyor sen ne dersin bu konuda

Sevgiler!

….

Sevgiler…

Dediğinde haklısın ama zaten roman devrinde yaşamıyoruz artık, yazı da eskisi gibi bu zamanın sanatı değil. Malesef

Bu belki de bir büyü. Küçükken koskoca bir kütüphaneden bir kitap çekip büyülenmişim ben.

Sen ne yap biliyor musun? Arada bir kalk çaya gel bana. Ortak sevgimiz üzerine konuşuruz

Kızkardeş,

Nerelere gitmişsin sen öyle? New York’ta havaların güzel olmasına, seni orda güneşin ve güler yüzlü çiçeklerin karşılamasına sevindim. Maya da büyümüştür değil mi? Resimlerini çekersin artık bizim için. Umarım çok güzel bir seyahat olur senin için.
Selamlar sevgiler Makarna Kardeşim.

Bazı blog yazarlarını okurken, buraya gelen beş on hadi de ki yüz, ikiyüz, kişiden çok daha fazlasının onları okuma hakkı olduğunu düşünüyorum. O satırların sadece burada kalması ve az insana ulaşması haksızlık.

Hep söylüyorum, yine tekrar edeceğim. Okumayı sevmeyen bir ulusun, yazmaya sevdalı üyesi olarak doğmaktan daha beter lanet, bir de iyi yazıyor olmaktır. Lanetlenmişsin işte, ben ne yapayım ?

Sevgiler,