Eskiden buralar hep dutluktu çocuğum! yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Ada

Ada — Wed, 20 Jun 2007 09:11:00 +0000

Sevgili Margot,
Dut pek sevmem. Daha doğrusu, “olsa da olur olmasada” grubuna giren meyvelerdendir benim için.
Ama dutlar, öykün ile öyle bir ballanmış, öyle bir canlanmış ki sevmeyeni bile sevdirecek cinsten oluvermiş.
Ne güzel yazmışsın. Kalemine sağlık.
Sevgiler…

Yazar: Koyubeyaz

Koyubeyaz — Tue, 19 Jun 2007 11:30:00 +0000

Cocukluguma gittim sayende tesekkur ederim. İlk okul 3. sinifta Mecidiyekoye tasindidigmizda her yer dutluktu. Ve her yaz beyaz carsaflara dut dokme heyecanini yasardik. O balli kocaman dutlar. Dedigin gibi simdi sadece manv tezgahlarinda goruyorum ve icim ciz ediyor. Aklim o cocuk halimizle agac tepelerindeki keyfimiz geliyorda cok aci bunlari cocuklarimizin tadamayacagini bilmek.

Yazar: dgül

dgül — Mon, 18 Jun 2007 16:47:00 +0000

Merhaba Margot;
Benim blog alemlerinde okumaya baslamamdan beri, topu topu 5-6 ay gecti. Ama bir süredir her yazısını dört gözle bekledigim bir yazar oldunuz benim için.
Huzur veren, saf ve berrak bir serinlik gibi yazılarınız. Anlatımınız eminim herkese cok icten ve dogal geliyordur.
Bizlere böyle güzel zaman ayırıp duygu ve düsüncelerinizi sundugunuz icin kendi adıma tesekkür etmek istedim.
Yazılarınızı izlemeye ve beklemeye devam ediyor olacagım.
Sevgilerimle.

Yazar: Cansu

Cansu — Mon, 18 Jun 2007 12:42:00 +0000

Bizim büyüklerde hep bu tarz hikayeler anlatıyorlar,gerçektende onları dinlerken bir zamanlar başka bir alemdeymişler gibi gelir bana… Çok hoş bir yazı olmuş,eline sağlık:)

Yazar: endiseliperi

endiseliperi — Mon, 18 Jun 2007 08:47:00 +0000

eskiden dutluk olan yerler, mecidiyeköy^dü değil mi?
o korkunç trafik içinde mutlaka birileri çıkar dut ağaçlarını hatırlayan ve ben hep şaşırırım. nasıl olabilir ki? mümkün değil! benim çocukluğum dut ağaçlarının tepesinde geçti.şimdi dut görüyorum manav tezgahında, yıllar geçtikçe çok değişmiş iki arkadaş gibi, utanıp, selam bile vermeden birbirimize ayrılıyoruz. içim sıkılıyor.

sizin dut anınız çok hoşmuş. çok beğendim, treni, figuranları.

sevgiler.

Yazar: gezicini

gezicini — Thu, 14 Jun 2007 13:48:00 +0000

ben tren kısmında takıldım, kaldım. seneler önce annem, ben ve kardeşim. Ankara-İzmir arasında bir tren vardı. git git bitmez tükenmezdi. gece biner ertes, gün öğlene doğru orada olmuştuk galiba. bir SIKINTI, bir de sıcak. o gün çocuk aklımla demiştim bir daha trene binmem diye. çok seneler geçti, çok yollar yaptım, yurtdışında elimde kitap, sırtımda çanta dolaştım, özellikle de trenle. ama yurdumda seneler vardır ki, hiç trene binmedim.
bu da öylesine bir hikaye işte.
sevgiler
gorki